پنداشتی
 چونکوه کوه خاموش دمسردم ؟
 بی درد سنگ ساکت بی دردم ؟
نی
 قله ام
 بلندترین
قله غرور
اینک درون سینه من التهابهاست
 هرگز گمان مبر
 شد خاطرات تلخ فراموشم
هرچند
 نستوه کوه ساکت و سردم لیک
آتشفشان مرده خاموشم

حمید مصدق