آمدم تا باز با نجوای ِ شعر

ای به فرقت  مانده ی ِ  زیبای ِ من

مست و مشتاقت کنم در این دیار

تا بدانی چیست این دنیای ِ من

روزها رفتند در حسرت چه زود

بودی اما در دل شیدای ِ من

شعر من با هرنفس از عشق ِ تو

در فضای دلبری ها پر گرفت

شک اگربودش دلم یا باوری

بایقین ات  نعمت ِ باور گرفت

چون دمیدی در من و در نظم  ِ  من

واژگانم معنی ِ  دیگر گرفت

آمدم باز آمدم ای دلنواز

خسته ام از زندگی بسیار سخت

تا نوازی این دل ِ مجروح ِ من

تا ببندم کی ز  ِ خاک پست رخت

من ننالم هرگز از دنیای ِ دون

می نویسد حال ما تقدیر و بخت

نیمه ی پنهان ِ این ماه منی

خفته ای در کهکشانی دور دست

تا نظر بر روی ِ ماهت می کنم

از نظر غایب شود هر  بود وهست

شور  ِ شعرم می کنی افزون بسی

می شوم از باده ی ِ عشق ِ تو مست

این سلام  ِ من به تو از خاک هست

جای ِ  تو هرچند در افلاک هست

بنگری بر ما چو از بالای ِ دهر

در زمین ات بس دل ِ غمناک هست

عاشقی لیکن بر این خاک ِ بسیط

از دوروئی و ز  ِ حیلت پاک هست

ابوالقاسم الوندی