پدرم ، تاج ِ سرم ( ابوالقاسم الوندی)


پدرم رفت و بِشُد تیره فلک در نَظَرم

زِ جهان رَخت ببست و بشکست آن، کَمَرم

دیده بودم ، رخِ زیبایِ پدر ،روزِ نخست

باز کردم ،چو به فرمانِ خدا ،این بَصَرم

بست اکنون، بُتِ من ، دیده زِ دنیای فنا

زِ سَر افتاد، چه آسان ، پدرم ، تاجِ سرم

سیلِ اشک است به یادِ پدر اکنون جاری

چون قناری بشکست ، رفتنِ او، بال و پَرَم

هرچه دارم، همه از اوست، ز مال و زِ زَرَم

هرچه هستم ، هنرِ اوست ، زِ علم و هنرم

نیک بودم ،اگر از خلقت حق ،یا که جُز آن

یادگاری زِ پدر هستم و او را پسرم !

گر بپرسند : خدا کیست ترا ، بعدِ خدا؟

بر زبانم فقط این واژه بیاید : پدرم 

ابوالقاسم الوندي...