بی تو محزونم ، غمینم

در تلاطم ، در تکاپو

 گَه چنان و گَه  چنینم

چون غباری بر سر ِهر بام  و دشتم  

یا که خاک و گَردَم و روی ِ زمینم

قطره ای بارانی ام  در مَه  میان ِ آسمانم

هر طرف ، هر سو به نومیدی روانم

یا نشینم بر سر ِ یک عابر ِ سرگشته امشب

یا که بر آن شیشه های ِ مَه گرفته

قطره قطره  ، اندک اندک  

محو ِ گرمای ِ زمینم

مسخ ِ سرمای ِ زمانم

گَه عیانم  گَه نهانم

همچو  موجی  در فرازم

آبشاری در فرودم

 در دل ِ دریا ودر اعماق ِ  رودم

بی تو سرگردان و غمگین

ناشکیبم ، ناگریزم ، نانمودم

خالی  از بود و نبودم

این نفس گوئی که حبس است

در میان سینه ی دلتنگ وخسته

دست و پایم  را  تو گوئی بند ِ مهرت در میان ِ  قلعه ای متروکه بسته  

یا بیابانی که مجنونی در آن تنها و خسته

بهر ِ لیلایَش  نشسته

یا که فرهادی به یاد ِعشق شیرینَش

کمر بر صخره های ِ بیستون بسته


قلعه ی ِ متروکه ام شعر است

صحرا شعر و کوه بیستونَم شعر

من اینجا در میان ِ بیت و مصرع ، واژه می جویَم ترا

شعر ِ من یا تیشه ی ِ فرهاد بر کوه است

یا دلتنگی ِ مجنون ِ صحراگرد

که شیرین است  ونقشی از رخ ِ لیلا  به خود دارد !

ابوالقاسم الوندی